‘Een kat heeft negen levens’ wordt er wel gezegd, maar de mens heeft beschermengelen. Daar ben ik van overtuigd! Al meerdere keren ben ik onvrijwillig te water gegaan, en steeds merk ik – achteraf evaluerende – dat het heel anders had kunnen aflopen…
Enkele jaren geleden overwinterden we nog op de Kromhoutwerf in Amsterdam, waar we mooi de tijd en gelegenheid hadden om klussen aan het schip te doen. Ik lag in een koude januarimaand al een week in de stuurhut op de bank met een dikke griep. Daarbij ergerde ik me gedurende die week aan een dikke flats opgedroogde reigerstront op het bakboord raam.
Mijn lief deed gewoon de luxaflex dicht en opperde dat ik het maar moest verwijderen als de griep over was…
Op een vroege maandagmorgen moest ze weg en ik had het rijk alleen. Ik voelde me weer wat beter en besloot als eerste de gore flats even te verwijderen want die was lekker ingeweekt door de miezerregen na een vorstperiode. Dikke jas aan, slang uitgerold en met een ter hand genomen bezem ga ik - veel te gehaast - de vieze flats te lijf. De slang is door de kou echter stug en kinkt, waardoor ik geërgerd probeer met één hand de slag eruit te slingeren, maar het onding heeft zich om mijn been gewikkeld, waardoor ik mijn evenwicht verlies en achterover over de hoge railing overboord ga. Tijdens mijn vrije val van enkele meters voel ik de rand van de betonnen drijfsteiger naast het schip mijn pet van mijn achterhoofd slaan en dan wordt het donker en koud. De dikke jas zuigt snel vol en ik voel me zwaar worden. Als ik weer naar de oppervlakte spartel, weet ik een autoband te grijpen die aan de steiger hangt. Vraag me niet hoe ik het klaar heb gespeeld, maar ik ben via die autoband het steenkoude water uit gekomen. Daarna snel naar binnen en onder de koude douche, waar ik mijn stijf geworden lichaam ontdoe van de koude natte kleding. Langzaam schroef ik de thermostaatkraan op, en zo heb denk ik de langste douche van mijn leven genomen…
Als ik een uurtje later nog rillend van de schrik en de kou met een kop hete thee in de stuurstoel zit, overdenk ik alles. Ik moet een beschermengeltje bij me hebben, want als ik met het achterhoofd de betonnen steiger had geraakt, was is bewusteloos geslagen en roemloos de diepte in gegaan… Het was mijn tijd echter nog niet!
Bij de eerstvolgende verbouwing van het achterschip besloot ik een zwemtrap aan de spiegel te lassen, zodat ik (of iemand anders) er altijd uit kan komen…
Herhaling van zetten
Dit voorjaar was het een herhaling van zetten… Het water is nog maar zeven graden en door de stevige oostenwind ligt er een wolk vies schuim van dooie algen aan de lijzijde van de Meander V. Als dat opdroogt, laat het een vieze plaklaag achter die moeilijk te verwijderen valt. Ik besluit het wederom met een bezem te lijf te gaan vanuit het rubberbootje en bereid me voor. Het is koud, dus een dikke jas aan en dat is meestal voor onze trouwe viervoeter Steffie het teken dat we uit gaan. “Blijf”, beveel ik haar als ik het lijntje los maak en in het oude bijbootje stap. De verleiding is voor haar te groot en met een aanloopje springt ze me na, het bootje in. “Wat doe je nou!” mopper ik terwijl ik mijn balans terug tracht te vinden. Gehoorzaam springt ze er daardoor ook direct weer uit, waardoor het bootje voor de tweede keer een zet krijgt. Deze keer is mijn balans helemaal weg en ik ga achterover te water terwijl het rubberbootje onder me weg schiet. Ook nu gaat mijn achterhoofd rakelings langs de scherpe balk van de zware oprijplaat achter op het schip, waarbij ik ook nu mijn pet verlies. Weer is het donker en steenkoud onder water en voel mijn kleren volzuigen. Snel worstel ik naar de oppervlakte en dan bemerk ik dat ik een probleem heb…
Ik heb voor dit soort calamiteiten jaren terug een zwemtrap aan de spiegel van het schip laten lassen, maar nu staat er een grote rubberboot op het achterdek, waardoor ik de zwemtrap dus niet kan gebruiken.. Hangend aan de hoge steiger overdenk ik mijn mogelijkheden. Die zijn momenteel zeer beperkt en ik doe een poging om de steiger op te klimmen, maar mijn beide totaal versleten schouders beletten me dat. Helse pijnen snerpen door mijn bovenlijf en ik besef me dat ik dit op mijn oude dag niet meer ga redden. “Je wordt ouder papa”, schiet er door mijn hoofd en voor de tweede maal overdenk ik mijn opties. Van pijn en kou, ga ik aan de meerlijn van het scheepje achter ons hangen, maar ook dat is geen optie.
Mijn Koninkrijk voor een zwemtrap!
Door mijn gewicht trekt het scheepje naar de steiger en ik word bijna geplet. “Mijn Koninkrijk voor een zwemtrap!” mompel ik. De zwemtocht naar de dichtstbijzijnde zwemtrap op de haven durf ik vanwege de kou echter niet aan. De situatie lijkt steeds hopelozer te worden, totdat ik onze buurvrouw een schip verderop in de stuurhut zie zitten. Ik kan nog net met mijn rechterhand de vingers in de mond krijgen en stuur een stevig fluitsignaal haar kant op. Vriendelijk zwaait ze terug, maar dat was niet de bedoeling!!! Een seconde later beseft ze echter dat het foute boel is en rent snel met haar man de steiger op. Samen trekken ze mijn lamme zware koude lichaam aan mijn armen de steiger op. Ik zal verder niet omschrijven hoe sterk mijn schouders daartegen protesteerden, maar ik kan je verzekeren dat het geen pretje was.
Op de steiger dank ik mijn redders uit de grond van mijn hart en ga wederom onder de koude douche staan die ik langzaam steeds warmer draai. Droog en warm in de stuurhut zittende, overdenk ik het gebeuren opnieuw en denk terug aan de val in Amsterdam. Ik heb dus nog steeds het beschermengeltje op mijn schouder… want het is mijn tijd nog niet!
De boodschap van de engel is echter duidelijk: “ Doe een zwemvest aan als je alleen bent capriolen gaat uithalen Evert!”
Evert
